Imagine dining in a European capital where you do not know the local language. The waiter speaks little English, but by hook or by crook you manage to order something on the menu that you recognise, eat and pay for. Now picture instead that, after a hike goes wrong, you emerge, starving, in an Amazonian village. The people there have no idea what to make of you. You mime chewing sounds, which they mistake for your primitive tongue. When you raise your hands to signify surrender, they think you are launching an attack.
Communicating without a shared context is hard. For example, radioactive sites must be left undisturbed for tens of thousands of years; yet, given that the English of just 1,000 years ago is now unintelligible to most of its modern speakers, agencies have struggled to create warnings to accompany nuclear waste. Committees responsible for doing so have come up with everything from towering concrete spikes, to Edvard Munch’s “The Scream”, to plants genetically modified to turn an alarming blue. None is guaranteed to be future-proof.
Some of the same people who worked on these waste-site messages have also been part of an even bigger challenge: communicating with extraterrestrial life. This is the subject of “Extraterrestrial Languages”, a new book by Daniel Oberhaus, a journalist at Wired.
Nothing is known about how extraterrestrials might take in information. A pair of plaques sent in the early 1970s with Pioneer 10 and 11, two spacecraft, show nude human beings and a rough map to find Earth—rudimentary stuff, but even that assumes aliens can see. Since such craft have no more than an infinitesimal chance of being found, radio broadcasts from Earth, travelling at the speed of light, are more likely to make contact. But just as a terrestrial radio must be tuned to the right frequency, so must the interstellar kind. How would aliens happen upon the correct one? The Pioneer plaque gives a hint in the form of a basic diagram of a hydrogen atom, the magnetic polarity of which flips at regular intervals, with a frequency of 1,420MHz. Since hydrogen is the most abundant element in the universe, the hope is that this sketch might act as a sort of telephone number. | Imagjinoni sikur keni shkuar për të ngrënë në një kryeqytet evropian ku nuk dini gjuhën vendase. Kamarieri flet pak anglisht, por me këmbë e me duar, arrini të porosisni diçka që ju e njihni në menu, hani dhe paguani. Tani në vend të kësaj, përfytyroni sikur marshimi juaj ka shkuar keq, të uritur, ju dilni në një fshat në Amazonë. Njerëzit atje nuk e kanë idenë se çfarë të bëjnë me ty. Ju bëni me gjeste sikur përtypeni, por ata nuk e kuptojnë gjuhën tuaj primitive. Kur ngrini duart për t’u treguar se po dorëzoheni, ata mendojnë se ju po hidheni në sulm. Komunikimi pa një kontekst të njohur nga të dyja palët është i vështirë. Për shembull, vendet radioaktive duhet të mbeten të pashkelura për dhjetëra mijëra vjet; megjithatë, duke qenë se anglishtja e vetëm 1,000 viteve më parë është e pakuptueshme për shumicën e folësve të saj modernë, agjencitë kanë bërë çmos për të krijuar paralajmërime që shoqërojë mbetjet bërthamore. Autoritetet përgjegjëse kanë sajuar gjithçka, nga kulmet e larta të betonit, tek “Britma” e Edvard Munch e deri te bimët e modifikuara gjenetikisht të cilat shndërohen në një blu alarmante. S’ka asnjë garanci për të qenë i mbrojtur nga e ardhmja. Disa nga të njëjtët njerëz që kanë punuar me këto mesazhe në vendet e mbetjeve kanë qenë gjithashtu pjesë e një sfide edhe më të madhe: komunikimi me jetën jashtëtokësore. Kjo është tema e”Gjuhëve jashtëtokësore”, një libër i ri nga Daniel Oberhaus, një gazetar i Wired. Asgjë nuk dihet se si jashtëtokësorët mund ta përthithin informacionin. Një palë pllaka të dërguara në fillim të viteve 1970 me Pioneer 10 dhe 11, dy anijet kozmike, tregojnë qënie njerëzore nudo dhe një hartë të thjeshtë për të gjetur Tokën – gjëra bazike, por edhe kjo nënkupton se alienët kanë aftësinë të shohin. Duke qenë se marifete të tilla nuk kanë veçse një shans jashtëzakonisht të vogël për t’u zbuluar, ka më shumë të ngjarë që transmetimet e radios nga Toka, duke udhëtuar me shpejtësinë e dritës, të krijojnë kontakt. Por ashtu si një radio tokësore duhet të akordohet në frekuencën e duhur, e njëjta gjë duhet të bëhet edhe në hapësirë. Si do ta gjejnë alienët atë të duhurën? Pllaka Pioneer jep një të dhënë në formën e një diagrami bazë të një atomi hidrogjeni, polariteti magnetik i të cilit rrotullohet në intervale të rregullta, me një frekuencë prej 1,420MHz. Meqenëse hidrogjeni është elementi më i bollshëm në univers, shpresohet që kjo skicë të mund të veprojë si një lloj numri telefonik. |